PGA Tour 2028: wat de spelers echt zeggen over de grote hervorming

De PGA Tour heeft haar meest ingrijpende structuurhervorming sinds de oprichting aangekondigd. Vanaf 2028 wordt de Tour opgesplitst in de Championship Series en de Challenger Series, met promotie en degradatie, matchplay in de play-offs en het einde van de sponsorvrijstellingen. (Alle details over de hervorming vindt u hier in ons uitgebreide artikel) De reacties vanuit de spelerswereld zijn snel en eenduidig – overwegend positief, deels opgelucht, maar niet zonder substantiële bedenkingen. Eén thema loopt als een rode draad door bijna alle reacties: de Challenger Series.

Het grote plaatje: brede instemming

Wie in de dagen rond het Travelers Championship met spelers van de PGA Tour spreekt, hoort vooral één ding: opluchting. Collin Morikawa vat het treffend samen. De tweevoudig major-kampioen gaf tijdens een optreden in de Rich Eisen Show aan dat er achter de schermen verrassend weinig behoefte aan discussie was onder de spelers – en dat hij dat als een goed teken beschouwt.

„Nee, nee, nee – en ik denk dat er onder ons spelers niet zoveel behoefte aan gesprek was als je misschien zou denken. En ik geloof dat dat een goed teken is. Dat laat zien dat deze veranderingen ten goede zijn”, zei Morikawa.

Xander Schauffele, tienvoudig Tour-winnaar, beschrijft op Sirius XM vooral het einde van een periode van onzekerheid: „De afgelopen drie of vier jaar waren een beetje hectisch. Je wist wel waarvoor je speelde, maar tegelijkertijd wist je nooit wat er daarna zou gebeuren. Je maakte er bijna een grapje van: ‘Ach, als het niet goed is, verandert het volgend jaar toch weer.’ Het is fijn om op een punt te zijn waarop geprobeerd wordt een definitief kader te creëren – voor de toekomst en voor komende generaties.”

Ben Griffin, een van de meest opvallende spelers van het afgelopen seizoen met drie overwinningen, spreekt vooral vanuit het perspectief van de fans. Hij vertelt dat vrienden het huidige systeem simpelweg niet begrepen – en geeft toe dat hij zelf als speler af en toe het overzicht kwijtraakte over waarvoor hij in een bepaalde week eigenlijk speelde. „Ik denk dat het ongelooflijk competitief zal zijn. Het wordt een fantastisch product. Het zal voor fans makkelijker te volgen zijn, en ik denk dat dat goed is. Maar ja, er zijn nog veel onbekende factoren, en ik denk dat we het gewoon moeten afwachten. Ik ben ervan overtuigd dat het uiteindelijk ongelooflijk zal worden.”

Wat de spelers vooral toejuichen

Naast de algemene instemming met de nieuwe structuur springen enkele punten eruit die door verschillende partijen uitdrukkelijk worden geprezen.

De terugkeer van de cut is voor Shane Lowry een van de allerbelangrijkste beslissingen. De Open-kampioen van 2019 sprak zich uit in de Fried Egg Golf Podcast en herinnert zich een concreet moment dat voor hem het belang van de cut treffend illustreert: „Ik denk dat er altijd een cut moet zijn. Als je op vrijdagavond in de laatste ronde op de cut-lijn speelt, is dat iets heel anders dan wanneer er geen cut is. Denk maar eens terug aan het Memorial van een paar weken geleden – Rory die JT op de 18e green omhelst toen hij de Putt maakte om de cut te halen. Dat is een essentieel onderdeel van onze sport. Ik ben blij dat het weer terug is.”

Het einde van de sponsorvrijstellingen wordt met name benadrukt door Rich Beem, de voormalige PGA-kampioen en huidige Sky Sports-commentator. Voor hem is dat op zich al een paradigmaverschuiving: „Je doet mee of je doet niet mee. En ik denk dat dat alleen al goud waard is.”

Meer directe duels tussen ’s werelds beste spelers was een van de meest genoemde doelstellingen van de hervorming – en het is het argument dat Morikawa het sterkst benadrukt. Grotere deelnemersvelden, cuts, de beste spelers die week na week tegen elkaar spelen – „zaken die van nature bij de golfsport horen”, zoals hij het formuleert.

De zorgen: de Challenger Series in de schijnwerpers

Hoe unaniem de steun voor de Championship Series ook is, zo duidelijk zijn de vraagtekens achter de Challenger Series. Lowry vat het dilemma treffend samen: „Ik maak me zorgen over de kleinere toernooien en de Tier 2-toernooien – hoe de toernooien daadwerkelijk zullen zijn, wie er in die velden zal spelen, wat voor ervaring dat zal zijn. Als je meedoet aan de grote toernooien en deel uitmaakt van dit deel van de Tour, is het geweldig. Zo niet, dan wordt het behoorlijk zwaar.”

Lowry staat hierin niet alleen. Rory McIlroy, de regerend Masters-kampioen, had in de week van de US Open nog zonder omwegen gesproken over „verheerlijkte Korn Ferry-evenementen“ – een formulering die in Cromwell voor opschudding zorgde en CEO Brian Rolapp ertoe aanzette een uitgebreide weerlegging te geven. McIlroy krabbelde na de officiële aankondiging weliswaar terug en noemde deze een „positieve stap voor het professionele golf“ – maar zijn aanvankelijke scepsis is waarschijnlijk representatief voor veel spelers die nog willen afwachten welke concrete toernooien in welke reeks terechtkomen.

Een bijzonder treffende waarschuwing komt van Rich Beem, die bij Sky Sports verslag doet van het Travelers Championship. Hij richt zich rechtstreeks tot de Tour-leiding en noemt een concreet voorbeeld: de Canadian Open mag onder geen beding in de Challenger Series terechtkomen. „Het zou me verbazen als ze dat niet zouden doen – want er zijn te veel Canadezen die in de top 120 zullen staan. Hen geen kans geven om op hun nationale kampioenschap te spelen – ik denk dat dat schandalig zou zijn. Echt waar. Dat zou een zeer slechte zet zijn voor de Tour.” Beems argument is typerend voor een breder debat: welke toernooien met geschiedenis, nationaal belang en een trouwe aanhang zullen de Championship Series halen – en welke niet?

Het lichaam als grens: de waarschuwing van Fleetwood

Terwijl de structurele kwesties de meeste aandacht trekken, wijst Tommy Fleetwood op een ander, niet minder belangrijk aspect: de fysieke en mentale belasting van een strak drukte schema.

De Engelsman, die doorgaans 27 tot 28 toernooien per seizoen speelt, spreekt zich voorafgaand aan het Travelers Championship bedachtzaam uit. Hij juicht het weliswaar toe dat de beste spelers elkaar in de toekomst vaker zullen ontmoeten – maar hij windt er geen doekjes om dat het versnelde ritme zijn tol eist. „Ik denk dat de kalender de afgelopen jaren steeds voller is geworden. In deze tijd van het jaar merk je dat duidelijk: je raakt snel vermoeid. Er duiken kleine kwaaltjes op en ook mentaal kan het zijn sporen nalaten. Maar we hebben de kans om hiervan te leren en dat mee te nemen naar het volgende seizoen.”

Fleetwood benadrukt dat de spelers moeten leren om onder de nieuwe omstandigheden nog bewuster met hun lichaam en hun werkbelasting om te gaan. Als Europese speler waardeert hij daarbij vooral dat de internationale kalender in de herfst ruimte blijft laten voor evenementen in Europa – een detail dat voor een hele reeks spelers aan de andere kant van de Atlantische Oceaan van belang zou moeten zijn.

Conclusie & vooruitblik

De reacties op de PGA Tour-hervorming van 2028 weerspiegelen wat het nieuwe model zelf wil belichamen: duidelijkheid. De steun is breed, de opluchting voelbaar – en de kritiek concentreert zich op de punten waar daadwerkelijk nog onduidelijkheid heerst. Niemand twijfelt in principe aan de koers. De vragen draaien om de uitvoering.

Hoe goed de Challenger Series wordt, hangt af van welke toernooien daar terechtkomen en hoe de Tour erin slaagt het tweede spoor aantrekkelijk te maken voor fans en sponsors. Welke nationale Opens en traditionele evenementen in de Championship Series worden opgenomen, is een beslissing met sportieve, culturele en economische gevolgen. En of de compacte kalender de spelers op de lange termijn uitdaagt of overbelast, zal pas op de baan blijken.

2028 ligt nog voor ons. De oordelen worden niet geveld tijdens persconferenties – maar op de banen, die nog moeten worden samengesteld.