


Er zijn momenten in de geschiedenis van de Bundesliga die sport tot een bijzaak maken. Eén zo'n gebeurtenis komt regelmatig voor en zit stevig verankerd in het geheugen van de fans: 12 april 2000, toen de keeper van Bayern het doelwit was van een gevaarlijke aanval in Breisgau, die nu bekend staat als het golfballenincident. Maar het verhaal heeft een ironische wending: De man die destijds gewond raakte door een golfbal is nu zelf een gepassioneerde single-handicapper.
Het was een typische aprilavond in het Dreisamstadion van Freiburg. Sportief gezien was de wedstrijd een thriller: een vroege rode kaart tegen Sammy Kuffour en een late penalty van Mehmet Scholl in de 87e minuut hadden de sfeer enorm doen oplaaien. Freiburg voelde zich gestraft en volgens Andreas Zeyer, destijds middenvelder van Freiburg, kookten de emoties letterlijk op de tribunes. Wat er in de laatste minuut volgde, zou echter veel verder gaan dan sportieve aangelegenheden.
Golfballen: alles over gewicht, grootte, diameter en kuiltjes in één oogopslag.

Kort voor het laatste fluitsignaal zakte Kahn plotseling in het vijfmetergebied in elkaar. Pas toen hij opstond, werd de ernst van de blessure duidelijk: er liep bloed langs het gezicht van de doelman. Kahn zocht op het veld naar de oorzaak en overhandigde de scheidsrechter het bewijs: een golfbal.
Dit harde plastic projectiel had hem op zijn slaap geraakt. Ottmar Hitzfeld's medische beoordeling benadrukte de ernst van de situatie: "Als hij maar iets dieper was geraakt, had hij nu blind kunnen zijn."
Beelden van de razende doelman gingen de wereld rond onder de slogan"Kahn golfballen Freiburg". De anders zo beheerste "Titan", die vaak stoïcijns vijandigheid van toeschouwers verdroeg, veranderde in een "vulkaan", schold fans uit en raakte in een verhitte woordenwisseling verwikkeld met tegenstander Andreas Zeyer. De wond moest later twee keer gehecht worden, maar Kahn speelde de wedstrijd tot het einde uit - typisch iets voor hem.
Achteraf gezien lijkt het golfballenincident met Kahn in Freiburg vooral merkwaardig als je kijkt naar Kahns privépassie. Hij was al tijdens zijn actieve carrière besmet met het "golfvirus". Wat in 1997 met Sepp Maier begon, ontwikkelde zich tot een echte passie.
Kahn, die tegenwoordig een aanzienlijke single handicap heeft (soms zelfs bijna 5), gaf later in een interview met de Süddeutsche Zeitung toe dat hij eigenlijk "voorbestemd" was voor golf. Hij bewondert vooral de mentale kracht van legendes als Tiger Woods. De precisie en kracht van Woods dienden Kahn zelfs als inspiratie voor zijn eigen prestaties op het voetbalveld.
"Er is niets beter dan in het bos staan, alleen, in alle rust, en ballen slaan. Het is de pure tegenpool van het voetbalvak. Je reinigt jezelf innerlijk door dit spel." - Oliver Kahn (Bron: SZ)
het is 25 jaar geleden... 🤕
- Oliver Kahn (@OliverKahn) 24 april 2025
Toen en nu heb ik gewoon liever golfballen op de golfbaan ⛳️
__
Het is 25 jaar geleden... 🤕
Toen, net als nu, heb ik veel liever dat golfballen op de golfbaan blijven ⛳️#FairPlay #Golf #Golfballen pic.twitter.com/0FMRQpq7Wi
Het schandaal werd snel afgehandeld. Een 16-jarige scholier werd geïdentificeerd als de dader.
Ondanks de schok reageerde de Freiburg fan gemeenschap met grootsheid. Bij de volgende thuiswedstrijd werden posters met de woorden "Sorry Olli" op de hekken geplakt. Kahn zelf nam het later met humor op: voor een wedstrijd in Dortmund vroeg hij droogjes hoeveel golfers er onder de toeschouwers waren.
Het incident laat zien hoe gevaarlijk golfballen als projectielen kunnen zijn. Voor Oliver Kahn bleef het bij een bloederige anekdote op weg naar het kampioenschap in 2000, maar het feit dat hij nu zelf gepassioneerd een club oppakt en zelfs zijn swing op video analyseert in de kelder, laat zien dat hij geen respect heeft voor het kleine witte balletje: Hij heeft zijn respect voor de kleine witte bal nooit verloren - ook al was de ontmoeting in het stadion toen extreem pijnlijk.
30 Jan 2026
Oliver Kahn bedekt met bloed na de aanval met een golfbal in Freiburg. (Foto: Imago / Persfoto Baumann)